Karanlıkların içinde kayboldum
Ne bir yüz tanıdık, ne bir ses duydum
Birdenbire gözlerim açıldı
Başucumda herkes
Ama ben suskundum
Kelimeler boğazımda düğümlü
Konuşamazdım ama herkesi sevdim
Nedir bilmez oldum
Kötülüğe kalbimi mühürledim
Düştüm,
Kalktım
Yine düştüm
Sağa baktım
Sola baktım ama yol bulamadım
Etrafım yabancı yüzlerle doluydu
Kimse anlamıyordu ama bu gerçekti
Belki de hiç kimse beni duymuyordu
Belki de çığlıkların boşlukta kayboluyordu
Hastane koridorlarında bir çare ararken
Ey Rabbim! Aç kollarını
Geldim dedim
Sensiz bir adım daha atmam dedim
Sensiz düşünmek bile anlamsız dedim
Sen her şey iken biz bir hiçiz
Ama seni her yerde görür gözlerim.

Yazar : Mehmet Aktürk |16 Ekim 2025

3. Şiir – Ey Rabbim, Aç Kollarını!